بگذارید بخوابد ری را....

از هجرت واژه در مسیر استعاره می آید،خسته است!

نه حالا،همیشه از ماه می گفت و از ستاره می گفت،اما هنوز....

پرده ها پایین و دریچه ها بسته است.

او من نبود،اما من او بودم! او من نبود که بی جهت از جهان گریزیش باشد.

و تو می دانستی که دیگر کسی از خواب رنگین کمان، به خانه باز نمی آید.

و ما هی دفاتر یادها را در باد ورق می زدیم،

تو خیس گفتگو بودی،من تشنه ی یک ترانه برای دفتری مظنون!

شاید که آب رازی نگفته باشد،............ اما مهم نیست ری را!

وقتی که از شوق حیات مرده باشم ذات زمان از حضور من آبستن خواهد شد

بعد هم باران پروانه می بارد و می دانم که خداوند از شنیدن آواز کودکی

بر بافه های باد، به آن وازه ی نامکشوف خوهد گفت

"معنا شو ای شرافت آدمی،

که سیر ما از سلاله نرگس و ستاره ی سامراست!