چشمان سیاه

واااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااي..........گريه تمام نمي شود ...... مثله تو ........وااااي...... چطور مي شود؟ .......انقدر راحت...........؟

خيلي حس بدي است .................. خيلي................ كاش تو درك كني و كمي مهربان تر........، بدون تو توي اين اتاق كوچك غم اندود هم گم مي شوم..........قسم به همين اشك هاي هر لحظه ي مدام و ضجه هاي نبودنت،بدون داشتنت، حتي حس داشتنت ...... دارم ميميرم....... دارم ميميرم........ باور كن..........

(پايين ، توي تنهايي ،دور از همه ي آدم ها...)

به راننده تاكسي حسودي ام شد............ موبايل توي دستش و كسي آن طرف خط منتظرش بود ............ و من ........... اينجا.......................... هيچكس منتظرم نيست ....... چشمانم خشك ميشوند روي اين همراه لعنتي و... هيچكس .......هيچكس.................

(توي تاكسي- قاسم آباد _سجاد)

نشسته ام ..........
تنها..........
پشت به تمام دنیا..................
دستانم از سرما می سوزند.....
اما......
...ری را کجایی که باز دنیای این روز ها یم تاب تحملم را گرفته......
خیلی دلم گرفته..........خیلی لازمش دارم،
یک آرامش عجیب..........
یک خواب طولانی.....
ری را طاقت این روزها را ندارم...............
.نمی توانمممممممممممم..............
می فهمی؟........... ا

سلام م م م م م م م

هوم م م م م م م ؟

من بودم کی می گه بعد یه غیبت کبری. شایدم صغری اومدم م م م م م ؟

اووووووووم م م م م

مساله مهم اینه که اومدم.im hereeeeeeeeeeee noooooow

تاااااااااازه يه خيلي متن جديد دارم م م م م م م م م .انقد خوشگل شدن ن ن ن ن ن

وايسيييييين برم از بالا بيارم متنامو ببينينننننن دلتون واسم تنگ شده بووووود :p

من باور دارم ...
که هميشه بايد کسانى که صميمانه دوستشان دارم را با کلمات و عبارات زيبا و دوستانه ترک گويم زيرا ممکن است آخرين بارى باشد که آن‌ها را مى‌بينم........

عمري مرا به حسرت ديدن گذاشتي؛بين رسيدن و نرسيدن گذاشتي

يك آسمان پرندگي ام دادي و مرا؛ در تنگناي از تو پريدن گذاشتي

وقتي كه آب و دانه برايم نريختي؛ وقتي كليد در قفس من گذاشتي

امروز از هميشه پريشان تر آمدي؛ دنبال من بناي دويدن گذاشتي

من نيستم ! نگاه كن اين باغ سوخته...

تاوان آتشيست كه روشن گذاشتي

گيرم هنوز تشنه حرف توام ولي؛

گوشي مگر براي شنيدن گذاشتي؟؟؟؟!

وقتی که دیگر چشمهایم از انتظار معجزه و چشم دوختن به این در کهنه تاریک بسته، نا امید شدند...

وقتی که دیگر آن بغض مدام سنگینی که همیشه فرو می رفت، شکست...

وقتی که دیگر بی امید بودن کسی - نه این پایین و نه آن بالا - سیر شدم از این دنیای سرد و سیاه...

وقتی که دیگر خسته شدم از این چهاردیواری متروک و، فشار حرفهایی که هیچ وقت نتوانستم هضمشان کنم....

وقتی که دیگر بی پناه بی پناه، ناامید ناامید، تنهای تنها... دستانم در انتظار یاری هیچ کس نبود...............

بی شک

خواهم رفت

آواره خیابان ها

ناکجاآباد خیال

دور دست رویا

....

خواهم رفت جایی که بی تردید از این جهنم سوزان اطرافم بهتراست

من،

خواهم رفت.....

با توام

می شنوی؟؟؟؟؟

این ها را نگفتم که دلت برایم بسوزد،

گفتم که بدانی

قصد ماندن ندارم،

مسافرم

،

انقدر با من بحت نکن......!

دستانم رنجان و بی رمق

زنده بودن را فریاد می زنند....

دستانم را بگیر که روزی

دستانت بی یاور نماند

......Ama nime shabi man khaham raft

az donyai ke male man nist

az zamini ke bhude ma bedan basteand!

va to angah khahi danest, khune sabze man! khahi danest ke jaye chizi dar vujude to khalist

va to angah khahi danest, parandeye kuchake ghafase khalio montazere man! khahi danest ke tanha mandei ba ruhe khodat

va bkasie khodat ra dardnaktar khahi cheshid zire dandane ghamat

ghami ke man mikesham

ghami ke man mibaram............... !

(ahmad shamlu)

(ba in sher fahmidam ahmadam! mitune shaer bashe!!

baazi sherash asan sher nabud! gahi ham khaz mizaaaad!!!

ama ino chanta dige jaleb bud!

goashtam shoma am estefade koniiid!)

آه *

پس که اینطور

سر رسید

دفتر روز است

نه شب

عشق

سودای شبانه است

که

دراز است و

قلندر پیدا

جان به جان آفرین

تسلیم نمیشود

گویی

بازگشت همه

به سوی او نیست

.

آه

که اینطور

.

دست

به قنداق نمیرود

تفنگ

غلاف میشود

دهان

اصلا نمیچرخد

راه هم نمیرود

روز به شب

نمینشیند

.

آه

که اینطور

.

بهرام گور

از پله

بالا نمیرود

آهو

به دست هیچ کس

آرام نیست

غزل

در کوچه

روانه نیست

.

آه

که اینطور

.

معشوق

همیشه

پابرجاست

مادر با من

تکرار نمیشود

همه چیز

.

آه

که اینطور

.

شب وصل

قبل از تولد نیست

عقل

نیست

یک لاستیک فرسوده

گیرکرده در گل و لای

مغز

نیست

یک مخابرات مخروبه

.

آه

پس که اینطور.....

به یاد بیاور مرا.... فکر کن

تمام ثانیه ها را بگرد،

آشنایم.... آنقدر که دست هایت باکاغذ!

بگرد،میان برگهای کهنه تقویم، در ثانیه های تنفس مصنوعی،و ثانیه های بودن و رفتن

روزعمل،اتاق سبز،دشت.... خط صاف آرامش......... یادت آمد؟!

ناله های آسمان،درد ابر،

باد قاصدک ها را برد،آنقدر وزید که تمام شعر نا تمامم تمام شد...وصفحه ی تو به من رسید.... نقاشی سفید..... یادت نیست؟!

من برای آدمک تنها یک قلب کسیدم... نفس کشید!گریست!بزرگ شد

و از صفحه بیرون پرید.... نقاش شد و مرا کشید.... یادت آمد؟!

پیوند خوردم به تو،تو به ماندن،ماندن به تو،رفتن به من،من به رفتن

روح به روح،شعر به تصویر،تصویر به عین، عین به هستی،

هستی به وجود، وجود به تو..... یادت آمد؟!؟

*****

مقابل دریا که می رسم ،فقط برای چشمهایت دعا می کنم..

اما تو هرگز مستجاب می شوی(!)...

ببار!ببار که باورت کنم اهل همین کوچه پس کوچه های بارانی...

راستی!

قرارمان همان ساعت "نمی دانم"،

ساعت لجوجی،

که هیچ عقربه ای روی شانه هایش به خواب نمی رود...

تو همیشه فرصت کوتاهی از منی، برای شعر، تا می آیم زمزمه ات کنم - زود تمام می شوی.......

می دانم سالهاست ساعت قرارمان یک دقیقه به هیچ است

-من همیشه یک دقیقه دیر می رسم...!

****

بگذارید بخوابد ری را....

از هجرت واژه در مسیر استعاره می آید،خسته است!

نه حالا،همیشه از ماه می گفت و از ستاره می گفت،اما هنوز....

پرده ها پایین و دریچه ها بسته است.

او من نبود،اما من او بودم! او من نبود که بی جهت از جهان گریزیش باشد.

و تو می دانستی که دیگر کسی از خواب رنگین کمان، به خانه باز نمی آید.

و ما هی دفاتر یادها را در باد ورق می زدیم،

تو خیس گفتگو بودی،من تشنه ی یک ترانه برای دفتری مظنون!

شاید که آب رازی نگفته باشد،............ اما مهم نیست ری را!

وقتی که از شوق حیات مرده باشم ذات زمان از حضور من آبستن خواهد شد

بعد هم باران پروانه می بارد و می دانم که خداوند از شنیدن آواز کودکی

بر بافه های باد، به آن وازه ی نامکشوف خوهد گفت

"معنا شو ای شرافت آدمی،

که سیر ما از سلاله نرگس و ستاره ی سامراست!

This days ... I really miss You ...

I need to You ... I want you help me...

This days... is very hard...

You dont konw how much I miss you ... You are there & I m here....

. smiling when need ... even loughing at time... but inside I am so alone...

each minute seems like an hour ! each hour seeme like a day...

I want You ....

You arent .................. but

yet... I want to be sure that You are my life....

I always wait for YOU....

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توانایی آن را دارد

که مرا زندگانی بخشد

چشم های تو به من می بخشد، شورو عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی....

او که می گوید
خطوط خسته موازی هرکز به آن بوسه مشترک نمی رسند،چیزی از امتداد حوصله نقطه ها در خواب سر بسته ی این دایره نمی فهمد...
ورنه می فهمید، مخفی ترین مگوهای پرگار در گردش نابهنگام کدام حادثه پنهان است!...
اگر پروانه از اشتیاق عجیب رهایی لبریز نبود، چطور می توانست در وهم خاموش پیله از عطر و نور و نماز نرگس با خبر شود؟؟...
من این راز به هرکس مگوی معمولی را از اصرار آینه بر شکستن خویش آموخته ام ،
که عشق مکافات زنانه ترین رویاهای آدمی ست
پس تو، قیچی پر گوی بی خبر!
رحمت این همه حذف بی چرا را چه می کشی ؟؟
در بارش بی قرار این همه نقطه چین، دیگر دست خط حرام هیچ علاقه ای سنگسار نخواهد شد...!

(علی صالحی)

دوباره با من باش
پناه خاطره ام
اي دو چشم روشن باش
هنوز در شب من آن دو چشم روشن هست
اگر چه فاصله ما
چگونه بتوان گفت ؟
هنوز با من هست
كجايي اي همه خوبي
تو اي همه بخشش
چه مهربان بودي وقتي كه شعر مي خواندي
چه مهربان بودي وقتي كه مهربان بودي
چگونه نفس تو رادر حصار خويش گرفت
تو اي كه سير در آفاق روح مي كردي
چه شد
چه شد كه سخن از شكست مي گويي
تو اي كه صحبت
فتح الفتوح مي كردي

(حمید مصدق)